Ik zie foto's vaak al voordat ik ze maak.
Soms is het niet meer dan een sfeer, een kleur of een klein detail. Soms ontstaat er een compleet beeld in mijn hoofd. Pas daarna begint het echte werk: het zoeken naar het juiste licht, de juiste compositie en alles wat nodig is om die verbeelding werkelijkheid te laten worden.
Dat is hoe ik fotografeer. Niet vanuit een onderwerp, maar vanuit een idee.
Die manier van kijken begon al vroeg. Als kind kon ik urenlang verdwijnen in boeken. Daarna pakte ik een potlood en tekende ik de illustraties na. Vooral Alice in Wonderland fascineerde me. Niet alleen het verhaal, maar de wereld erachter: een plek die alleen in de fantasie van de schrijver bestond en toch levensecht voelde.
Misschien is daar wel de basis gelegd voor alles wat ik nu maak.
Boeken spelen nog steeds een grote rol in mijn leven. Ze laten zien dat een goed verhaal niet alleen verteld hoeft te worden met woorden. Een beeld kan hetzelfde doen. Soms zelfs zonder één woord te gebruiken. Vanuit die gedachte ontstond ook mijn project Jongeren en Lezen, waarin ik onderzoek wat lezen voor jongeren betekent in een steeds digitalere wereld.
Hoewel fotografie me al langer trok, viel alles pas echt op zijn plek toen ik voor het eerst in een studio werkte met Rembrandtlicht.
Ineens ontdekte ik wat me écht aansprak: portretten die tijdloos voelen. Beelden die niet gebonden zijn aan een trend, maar die ook over twintig jaar nog dezelfde kracht hebben.
Vanaf dat moment veranderde ook mijn manier van werken. Ik begon niet langer vanuit een genre te denken, maar vanuit een concept. Het verhaal kwam eerst, de techniek daarna.
In juli 2026 studeerde ik af aan de Fotovakschool met mijn examenserie Tussen twee culturen: een persoonlijk onderzoek naar identiteit, verbeeld in zelfportretten en stillevens.
Sindsdien werk ik vooral aan conceptuele fotografie. Portretten, stillevens en vrije projecten hebben voor mij één ding gemeen: ze beginnen allemaal met een verhaal.
Soms bouw ik een beeld helemaal op. Soms gebruik ik Photoshop om een idee verder te versterken. Soms kies ik juist voor een onverwachte camerahoek of bijzonder licht. De techniek is voor mij nooit het doel, maar een middel om een idee zo helder mogelijk zichtbaar te maken.
Ik wil beelden maken die niet alles meteen prijsgeven. Foto's die je uitnodigen om nog een keer te kijken en telkens iets nieuws te ontdekken.
Mijn inspiratie haal ik uit boeken, kunst en fotografie.
Boeken als Alice in Wonderland en Harry Potter herinneren me eraan hoe krachtig verbeelding kan zijn. Kunstenaar als Van Gogh inspireert me met zijn kleurgebruik en emotie. Van Dalí en Magritte bewonder ik hun surrealistische werelden en Frida Kahlo laat zien hoe een persoonlijk verhaal universeel kan worden.
Bij fotografen kijk ik veel naar Kaat Stieber en Krista van der Niet, maar ook Man Ray fascineert me. Wat ze gemeen hebben: ze creëren elk hun eigen wereld, op hun eigen manier, met een eigen boodschap.
Ik hoop dat mijn foto's iets losmaken.
Misschien een glimlach. Misschien herkenning. Misschien alleen een moment van verwondering.
Als iemand nét iets langer blijft kijken dan gepland en zich afvraagt: wat gebeurt hier eigenlijk?, dan is mijn foto geslaagd.